ما، فضای مجازی و دوستی‌های اینترنتی1 دقیقه برای خواندن

یک چیز بدی که این شبکه‌های اجتماعی و برنامه‌های پیام‌رسان با خودشان آورده‌اند، نشان دادن وضعیت آنلاین بودن یا نبودن فرد است. وقتی می‌بینیم یک نفر در فضای مجازی آنلاین است یا یک پست یا عکس ما را لایک می‌زند، احساس می‌کنیم هست و حالش هم خوب است و بالاخره یک جوری باهم ارتباط داریم. و این باعث می‌شود مثل قدیم‌ها باهم حرف نزنیم و حال هم‌دیگر را نپرسیم. این یعنی دوستی اینترنتی…

خود من وقتی این مسئله را لمس کردم که یکی از دوستان برای چند روز در تلگرام آنلاین نشد و من نگرانش شدم. زنگ زدم و حالش را پرسیدم و فهمیدم کجاست و چه می‌کند و…

اگر مثل همیشه هرروز آنلاین می‌شد احتمالا تا هفته‌ها صدایش را نمی‌شنیدم و از روزگارش نمی‌پرسیدم.

چند بار وقتی یکی از دوستان قدیمی را دیده‌اید -و او از شما حال یکی از دوستان مشترک را جویا شده- با جمله‌ای مثل “توی اینستاگرام باهاش ارتباط دارم” جوابش را داده‌اید؟

این، خیلی جالب نیست. هست!؟

حامد

من یه نویسنده و عکاس فری‌لنس‌ام. اگه دوست دارید بیش‌تر درموردم بدونید، صفحه‌ی درباره‌ی من رو ببینید. اما اگه دوست دارید باهم دوست بشیم، تو شبکه‌ی اجتماعی موردعلاقه‌تون یا از طریق اعلان‌های مرورگر دنبالم کنید، محتوا رو ببینید و نظرتونو بگید که بیش‌تر گپ بزنیم. تا دفعه‌ی بعد، عزت زیاد!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!