ما، فضای مجازی و دوستی‌های اینترنتی

یک چیز بدی که این شبکه‌های اجتماعی و برنامه‌های پیام‌رسان با خودشان آورده‌اند، نشان دادن وضعیت آنلاین بودن یا نبودن فرد است. وقتی می‌بینیم یک نفر در فضای مجازی آنلاین است یا یک پست یا عکس ما را لایک می‌زند، احساس می‌کنیم هست و حالش هم خوب است و بالاخره یک جوری باهم ارتباط داریم. و این باعث می‌شود مثل قدیم‌ها باهم حرف نزنیم و حال هم‌دیگر را نپرسیم. این یعنی دوستی اینترنتی…

خود من وقتی این مسئله را لمس کردم که یکی از دوستان برای چند روز در تلگرام آنلاین نشد و من نگرانش شدم. زنگ زدم و حالش را پرسیدم و فهمیدم کجاست و چه می‌کند و…

اگر مثل همیشه هرروز آنلاین می‌شد احتمالا تا هفته‌ها صدایش را نمی‌شنیدم و از روزگارش نمی‌پرسیدم.

چند بار وقتی یکی از دوستان قدیمی را دیده‌اید -و او از شما حال یکی از دوستان مشترک را جویا شده- با جمله‌ای مثل “توی اینستاگرام باهاش ارتباط دارم” جوابش را داده‌اید؟

این، خیلی جالب نیست. هست!؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *