گزارش یک مجلس ترحیم2 دقیقه برای خواندن

… در راهروی غسّال‌خانه ایستاده بودم و زیر لب حمد و سوره می‌خواندم. به آدم‌هایی که مثل من منتظر بودند تا نماز میت خوانده شود و جنازه تشییع، نگاه می‌کردم.

یکی بود که بیش‌تر از هر چیز نگران آرایشش بود و تمام تلاشش را می‌کرد که مبادا قطره‌ای اشک بریزد. حتی چند لحظه خودش را از میان جمع بیرون کشید تا بدون جلب توجه دیگران قیافه‌اش را در آینه‌ی کوچکی که از کیفش درآورده بود چِک کند.

یکی یک پسربچه‌ی کوچک با خودش آورده بود. پسر که قطعا نمی‌دانست آن‌جا چه خبر است، هر از گاهی جمعیت را نگاه می‌کرد و می‌خندید. خیلی دلم می‌خواست از مادرش بپرسم که پیش خودش چه فکری کرده!؟

یک عده که موهای سفید داشتند با حالت خاصی که در چهره‌شان پیدا بود هم‌دیگر را برانداز می‌کردند. شاید حالتی مثل یک زهرخند و یک سوال که «دفعه‌ی بعد برای مراسم چه کسی باید بیاییم این‌جا!؟» تلاقی نگاه‌هایشان ترس‌ناک بود و سرد…

کسانی که به متوفی نزدیکتر بودند نمی‌توانستند جلوی اشک‌هایشان را بگیرند. هر چند دقیقه صدای ناله‌ای از یک طرف بلند می‌شد.

من هم‌چنان زیر لب فاتحه می‌خواندم…

 

وقت به خاک سپردن یک انسان بود. ناراحتی پسرش -مردی که سال‌هاست می‌شناسم‌اش و فقط چند سال از من بزرگتر است- را که دیدم نتوانستم جلوی اشک‌هایم را بگیرم.

جلو رفتم و شانه‌هایش را محکم فشردم. «آخیر غمین اولسون قارداش…»*

برایش قوت قلب خواستم…

 

ناهار بویی از مرگ نداشت. پای جوجه‌کباب که بیاید وسط، خیلی‌ها دلیل مهمانی یادشان می‌رود و می‌نشینند به صحبت با دوستان و آشنایانی که شاید خیلی وقت است ندیدندشان.

 

وارد مسجد که شدم از دیدن تعداد بالای حاضرین کمی خوش‌حال شدم. «حضور شما باعث تسلی خاطر بازماندگان خواهد شد» کمی برایم قابل‌درک‌تر شد.

یک گوشه از مسجد نشستم. از کسی که کتابچه‌های قرآن در دست داشت، یکی گرفتم و مشغول خواندن شدم. صدای مداح بیش‌تر مزاحم بود تا ناراحت‌کننده. هرچند دقیقه یک بار می‌گفت «رحم الله من یقرأ فاتحه مع الصلواه». سرم را از روی قرآن بالا می‌آوردم، یک صلوات و حمد و سوره می‌خواندم و برمی‌گشتم به خواندن قرآن.

فکر می‌کنم این‌جور وقت‌ها مهم نیست خودت چه می‌خواهی یا به چه اعتقاد داری. مهم اعتقادات مرحوم و خواسته‌های بازماندگان است. حتی اگر مذهبی نباشی، خوب است در مجلس ترحیم یک آدم مذهبی قرآن بخوانی. در هر صورت از نشستن و نوحه گوش دادن که خیلی بهتر است!

 

برای بار آخر به سمت شوهر و پسر مرحوم رفتم. تسلیت گفتم و آمدم بیرون…

 

 

*غم آخرت باشد برادر

حامد

من یه نویسنده و عکاس فری‌لنس‌ام. اگه دوست دارید بیش‌تر درموردم بدونید، صفحه‌ی درباره‌ی من رو ببینید. اما اگه دوست دارید باهم دوست بشیم، تو شبکه‌ی اجتماعی موردعلاقه‌تون یا از طریق اعلان‌های مرورگر دنبالم کنید، محتوا رو ببینید و نظرتونو بگید که بیش‌تر گپ بزنیم. تا دفعه‌ی بعد، عزت زیاد!

2 دیدگاه در “گزارش یک مجلس ترحیم

  • شهریور ۱, ۱۳۹۵ در۳:۲۴ ق.ظ
    پیوندیکتا

    خدا رحمتش کنه. یاد بابام افتادم

    پاسخ
    • شهریور ۱, ۱۳۹۵ در۱۲:۱۳ ب.ظ
      پیوندیکتا

      امیدوارم همه رفتگان آروم باشن و راحت…

      پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!